21-05-2024 08:25
Ik zit in mijn auto, net nadat ik mijn oudste dochter naar school heb gebracht. Het is woensdag, en dit jaar werk ik alleen op woensdagen op een andere locatie, ongeveer een uur rijden van mijn woonplaats. Elke week brengt een mengeling van gevoelens met zich mee—een deel van mij kijkt uit naar de rit, terwijl een ander deel ertegenop ziet.
De dagen op die locatie zijn intens, met veel patiëntencontact—meestal tussen de zeven en tien mensen op een dag. Toch kan de rit best fijn zijn. Soms luister ik naar een podcast, iets waar ik anders nauwelijks tijd voor heb, of ik zet wat voetbalnieuws op om mijn hoofd even leeg te maken.
Maar naarmate ik dichterbij kom, voel ik die bekende spanning langzaam opkomen—zo’n zacht, onrustig gezoem op de achtergrond. Hoe ziet de patiëntenlijst er vandaag uit? Wie heeft afgezegd? Hoeveel gaten zullen er zijn in het schema?
21-05-2024 10:42
Ik maak veldnotities terwijl ik merk dat ik in een piekercyclus beland, gevoed door angst.
Bij aankomst en het openen van mijn agenda voel ik de spanning verder oplopen. Ik weet eigenlijk niet waarom dat altijd gebeurt. Ik kijk: twee uitvallers, dus nog zes mensen over.
Meteen begint mijn hoofd te draaien, en de film start. Kan ik deze maand mijn rekeningen betalen? Is dit wel houdbaar? Waarom zeggen mensen af? Waarom komen er geen nieuwe bij? Betekent dit dat ik moet stoppen op deze locatie? Maar als ik dat doe, hoe vang ik dan het gat in mijn inkomen op? Misschien moet ik juist meer investeren in mijn acupunctuurpraktijk in mijn woonplaats—misschien uitbreiden naar drie dagen per week daar?
En dan gaat de spiraal verder. Ik denk aan de komende maanden. Juni ziet er niet best uit; een retraiteweek betekent minder inkomsten. En in juli en augustus geef ik geen lessen, en heb ik drie weken vrij gepland. Dat zijn drie weken zonder inkomen. En dan komen de belastingen er ook nog aan.
Mijn hart klopt sneller. Ben ik in paniek? Is dit angst? Wat is dit precies? Ik neem even een moment om bij mezelf in te checken—wat voel ik eigenlijk nu?
Onzekerheid. Angst. Een gevoel van falen. Alsof ik mensen teleurstel. Alsof dit op een of andere manier mijn schuld is. Alsof ik niet goed genoeg ben. Mijn lichaam voelt zwaar—mijn rug doet pijn, er zit een brok in mijn keel, mijn buik is gespannen, net als mijn bekkengebied. Verdriet borrelt op, en ik laat het toe. Deze gevoelens mogen er zijn.
Schrijven helpt. Reflectief schrijven geeft me ruimte—ruimte om te voelen wat er is. Ik herinner mezelf eraan dat, wat er ook gebeurt, ik ermee om zal gaan.
De waarheid is: ik weet niet wat de toekomst brengt. Maar meestal komt het goed. Al jaren lukt het me om genoeg cliënten en inkomen te hebben om mijn rekeningen te betalen.
Reflectie
Wat ik in zulke momenten steeds beter begin te begrijpen, is dat het niet gaat om het stoppen van gevoelens zoals angst of onzekerheid, maar om mijn relatie ermee. De spanning die opkomt, de gedachten die zich eraan vastklampen — ze horen er allemaal bij. Vaak versterkt het één het ander, en raak ik verstrikt in een cirkel van emoties en gedachten die elkaar voeden.
Mindfulness helpt mij om het leven in zijn volledigheid te omarmen. Zoals Feldman en Kuyken (2011) beschrijven, leven we vaak op de automatische piloot — verdwaald in gedachten, afwezig in het moment. Mindfulness brengt ons terug, zodat we weten wat er gebeurt terwijl het gebeurt. En, zoals Choden en Regan-Addis (2018) benadrukken, het is niet alleen een techniek maar ook een houding: met warmte en vriendelijkheid aanwezig zijn bij wat er is, zonder voorkeur.
Toch merk ik dat er iets verandert wanneer ik mezelf niet meer probeer te ‘fixen’, maar gewoon aanwezig blijf bij wat er is. Zoals Germer (2009) beschrijft: genezen draait om iets herstellen, terwijl zorgen voor gaat over erbij blijven — ook als er niets te herstellen valt. In die houding zit iets zachts. Iets wat niet probeert te winnen of te verdwijnen, maar gewoon aanwezig blijft in het midden van de storm. Zelfcompassie betekent dan niet dat ik meer moet doen, maar dat ik minder hoef te vechten.
Het gaat niet om alles positief maken, en ook niet om te blijven hangen in wat moeilijk is. Het is een oefenen in echtheid — voelen wat er nu leeft, zonder iets vast te zetten. In die ruimte ontstaat zachtheid: geen snelle oplossing, maar een zachte manier van leven met open ogen en een warm hart.
Tel: 024 302 0002
